Projekt Tatrzańskiego Archiwum Planety Ziemia powstał w wyjątkowej lokalizacji – na terenie Tatrzańskiego Parku Narodowego, w przysiółku Kiry w Kościelisku. Szczególny charakter miejsca oraz funkcja obiektu stały się punktem wyjścia do stworzenia architektury, której nadrzędną ideą jest niewidoczność i podporządkowanie krajobrazowi. Ze względu na uwarunkowania lokalizacyjne oraz zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego budynek podzielono na dwie części: niewielką, nadziemną oraz rozległą, ukrytą pod powierzchnią terenu. Część nadziemna, o powierzchni zabudowy 35 m², przyjmuje formę współczesnej interpretacji tradycyjnego szałasu podhalańskiego. Wykonano ją z ponadstuletniego drewna z odzysku, nadając jej surowy, lokalny charakter. Pełni funkcję wejścia do obiektu oraz obsługi zwiedzających, w tym osób z niepełnosprawnościami. Zasadnicza część budynku, obejmująca około 800 m² powierzchni wystawienniczo-edukacyjnej, została całkowicie ukryta pod ziemią. Jej architektura nawiązuje do geologicznej budowy Tatr. Betonowe ściany wykonane w specjalnie przygotowanych szalunkach odwzorowują nieregularną strukturę skał osadowych, charakterystycznych dla tego regionu. Geometryczne otwarcia w powierzchni terenu akcentują główne wejście i wybrane funkcje obiektu, wprowadzając naturalne światło do podziemnych przestrzeni. Tematyka wystawy koncentruje się na geologii i procesach kształtujących masyw tatrzański. Trasa zwiedzania została pomyślana jako podróż przez kolejne etapy historii Ziemi – od powstawania skał krystalicznych i osadowych, przez ruchy tektoniczne, fałdowanie i wypiętrzanie Tatr, po plejstoceńskie zlodowacenia i współczesne procesy kształtujące krajobraz wysokogórski. Architektura wystawy prowadzi zwiedzających przez kolejne epoki, pozwalając doświadczyć skali i czasu procesów, które uformowały otaczający krajobraz.